Backpacking 2011: Vietnam-Cambodia-Bangkok

User Rating: / 3


December 2010 - Ronaldrei posted in our forum that there was a promo in Cebu Pacific and he wanted us to do a backpacking trip around Ho Chi Minh, Cambodia and Bangkok. I hesitated telling him it's too early to decide.

January 2011 - I replied to Ronaldrei that we will push with the backpacking trip on March. At first we were still undecided as to how many days we will spend. Sir Eddie, Mam Ethel, RonS and Ellen wanted to join. We booked our flight tickets (c/o RonRei for Ellen and I). Connie wanted to join so we instructed her to book her flight matching our departure and return dates. We decided to do the backpacking trip from March 19-27, 2011. After a lot of discussions via sms, email, forum and meeting, everything was set. Sir Eddie and Mam Ethel will only do a Vietnam Trip.

MARCH 20-21, 2011 - HO CHI MINH

"Pham Ngu Lao is the area most popular to backpackers and travellers. The place is bustling with restaurants, stores, hotels, hostels, travel agencies, etc. In short, if you need anything you will eventually find it here or near the vicinity. Not far from Pham Ngu Lao is Ben Thanh Market. Here you will have a grand time shopping in the day and at night and is the best place to enjoy vietnamese food and where you can haggle a seller to give you the cheapest price on their items."

We arrived in Ho Chi Minh at 12:30 AM (time there is 1 hour late compared to the Philippines). The airport was quiet and a lot of taxi drivers approached us. We boarded a taxi that will take us to Pham Ngu Lao Street which is famous for its many budget-friendly establishments (hostels, hotels, restaurants, convenience stores, etc.). We got scammed by the taxi driver despite the many warnings we read in other blogs. We paid the airport parking fee and since we were new in Ho Chi Minh, tired, hungry and it was still dark, we just obliged to pay (it was a metered taxi). First rule is to never engage yourself in a word contest when it's your first-time in a foreign land especially in the wee hours since group safety is our primary concern. After paying the driver he voluntarily helped in unloading our bags and left us in Pham Ngu Lao. To make it short, we were able to locate Sir Eddie and Mam Ethel's hostel and crashed in :)

Notre Dame Cathedral


Reunification Palace

REUNIFICATION PALACE - Entrance fee is steep so we did not bother to enter

The next day we were all set to go around Ho Chi Minh. We visited the Saigon Opera House, City History Museum, War Relic Museum (agent orange is terrifying that I did not bother to take pictures!!!), Notre Dame Cathedral and the Reunification Palace. We took the Cu Chi Tunnel Tour on our second day and learned a lot of the history of Vietnam especially during the war. Crossing a street in Ho Chi Minh is a crazy experience. Thousands upon thousands of motor-bikers hustle the streets (oftentimes with large cargos) and you really need to properly time your way across and learn to signal the drivers so that you won't get hit by one. We learned that there are 5 million motorbikes in Ho Chi Minh so imagine the excitement we had.

Cu Chi

Native weapons gallery in Cu Chi


These are common displays in Cu Chi

We also had the chance to experience the culinary culture of Vietnam in Ho Chi Mihn. Pho (rice noodle soup) in different variants is very popular and almost all restaurants serve it. Breads and sandwiches are also common. My favorite was when we visited Ben Thanh (from Vietnamese Ben meaning "wharf", and Quy Thanh meaning "turtle citadel") Market. There was a lot of street resto's serving all kinds of local cuisines during the night. Choose whatever food you like and it gets cooked and served hot hot hot!!! Sir Eddie and I indulged ourselves with scallops, spring rolls, fried rice and saigon beer!!! Ronrei and RonS were fond of noodles. Fruits also abound. At day, Ben Thanh Market is the place where you can buy souvenirs. If you love apparels, bags and backpacks then you won't get disappointed. It all boils down on how good you are in haggling and how strong your feet are in trying to search the whole market what you are looking for. By the way, coffee lovers will also enjoy their time as different varieties of coffee are being sold in the market. To add, you should have a keen eye to see whether what you are buying is original or not :)

Pho Ba

Pho Ba - Rice Noodles in broth with beef and beef balls

Enjoy the Pho!!!

Ronrei and RonS enjoying PHO!!!

Worth mentioning is the place where we stayed. Tam Anh located at 241/21 Pham Ngu Lao is a new hostel. The rooms are well-equipped with clean beds, cable TV, air-conditioning and toilet-washroom with hot shower. The family who runs the place is very accommodating. The land-lady in particular has a notebook with many tagalog words and she would greet us in tagalog everytime we see her. Footwear is not permitted inside the establishment so the floors are clean. We really liked this place and it gets our vote as "Highly Recommended!!!" Hmmmn I remember someone almost caused a flood inside Sir Eddie and Mam Ethel's room hahahaha. The hot shower is to blame not Mam Ellen (oooooopsss!!! why did I mention her name :lol:)

Our stay in Vietnam was fun and we were able to taste and see many of its cultural heritage. I plan to travel their again with my family as my experience proved to be very pleasant. The pictures will tell the rest of the story.


Team at the Vietnam border to Cambodia

Note: Many have requested that I create a blog on how-to-go to certain places in Ho Chi Minh. Pham Ngu Lao is very near to most of the sites worth visiting (you only need a map and your two feet) unless the place you want to visit is located in another district (eg. Cu Chi Tunnels) then you need to arrange transport which you can easily do since many transport/travel agencies are located right in Pham Ngu Lao. If you hire a taxi look for VINASUN as most of its drivers are very honest and know their way around Ho Chi Minh.

Read more...

Padre Burgos Quezon 2011

User Rating: / 1

The group decided to have an outing last February 26-27, 2011 in Padre Burgos, Quezon. We were excited since most of us have never been to Padre Burgos. We heard of tales of white sand beaches, calm seas and encounters with wild creatures from other friends who already visited this place, so we were getting more and more excited as the date drew close.

 DAY 1 - February 26, 2011 Saturday (Travel, Campsite, Puting Buhangin/Kwebang Lampas)

To reach Padre Burgos you need to board a bus bound for Lucena Grand Terminal (a 3 to 4 hour trip from Manila, depending on traffic conditions) as what our other SMBerks did (we shall call then the Public Transport Group (PubTG) in this blog hehehe. They boarded a JAC Liner Bus from Kamias around 3:30AM(fare 218 pesos). Some of us had our own transportation (we shall call them the Private Transport Group (PrivTG)). We converged in Grand Terminal around 7:30 AM (for us PrivTG, we arrived an hour earlier). From Lucena, the PubTG peeps boarded a bus going to Unisan. They alighted in front of the QCRB Bank in Padre Burgos. Travel time took around 45 minutes. The PrivTG peeps arrived in Padre Burgos 10 to 15 minutes earlier. Mang Orong, our contact was waiting for us.

There is a small public market in Padre Burgos. We bought our drinking water and the ingredients for our dinner there. There are several small restaurants so we ate our breakfast and bought our packed lunch. After securing everything that we needed we then proceeded to the small port which was 5 minutes away, where our two bancas were waiting for us. We were 21 peeps so we divided ourselves into two groups. First stop, our campsite, Mang Orong's place.

Mang Orong's Beach Front

Mang Orong's Beach Front - Our Campsite 

Mang Orong's place is a beachfront owned by a certain doctor living in Laguna. Several coconut trees and kamoteng kahoy were present near the beach, a great place to camp overnight. There was also Mang Orong's house, a CR and a nearby water source (public well). It was perfect! We were to proceed to Kwebang Lampas/Puting Buhangin. We needed to bring our packed lunch with us for it was already 11AM and it will take almost an hour to reach Kwebang Lampas. The banca ride was smooth but we had our moments when big waves rocked us causing Dorothy and Odhie to shriek hehehe. After an hour we reached Kwebang Lampas/Puting Buhangin and it really lived up to its name. The sand was white and the cave had an entrance from the beach and an exit to the sea thus the name LAMPAS. We digged-in with our packed lunch as obviously everyone was hungry. The cavite peeps on the other hand opened a bottle of brandy and had their happy happy moments. I did not even see them eat lunch!!! After a short siesta, we started to explore. Leo who brought his snorkle explored the waters. He had a close encounter with a "walo-walo" or sea snake, almost colliding with it head-to-head!!! Luckily the walo-walo was in its good mood and left Leo unharmed. The rest of us enjoyed swimming, exploring the cave and taking pictures. After 3 hours of stay in Puting Buhangin, we paid the entrance fee of 50 pesos per head and proceeded back to our campsite.

Kwebang Lampas Puting Buhangin Beach

The white sand beach (Puting Buhangin). Kwebang Lampas far left. 

Inside Kwebang Lampas

Cavite peeps enjoying their time inside the cave (or tunnel rather)

Inside the cave

This is what it looks like inside Kwebang Lampas

The cave exit to the sea

The cave exits to the sea

Back in our campsite the wind started to build up. We had a difficult time pitching our tents.  When I looked at the stakes that I brought they were the wrong type. I left my thick groundhog stakes at home which would have been perfect for the sandy ground. My wife insisted that we transfer to another place but I really liked the place I picked so she had no choice but to assist me in pitching our tent with the wrong kind of stakes (pegs). Remembering an outdoor book I read somewhere, I started to dig and eventually about 3 inches deep the ground was solid so I was able to firmly stake our tent. I had to place stones on top of the pegs so that I can easily retrieve them if they get covered with sand.

Our ka-berks JomC and Jingle bade goodbye to us as they needed to go back to Manila early. They already miss their baby daughter. This was their last opportunity (hopefully not the final one) that they will be joining the group in our adventures as they are going to live abroad. WE WILL MISS YOU GUYS!!! 

After fixing camp we started to cook dinner and socials started. To make the story short we had a really fun time with our socials! Around 10PM most of us called it a night. The cool wind invited us to go to sleep early.

Early Socials

Team enjoying the early socials

DAY 2 - February 27, 2011 Sunday (Dampalitan, Borawan, Go Home)

We visited Dampalitan Beach (entrance fee 20 pesos). It was near Mang Orong's place so the boat trip was not "ass-hurting" compared to the trip to Puting Buhangin. We thought we could swim in Dampalitan but the calm water revealed unpleasant creatures below our feet. I for one was able to spot a sea urchin. I don't like sea urchins but I want to eat one hehehe. Stepping on one is really an unpleasant experience as this is what I heard from friends who had that encounter . Leo and I warned our ka-berks about the sea urchin and they too did not swim anymore. The cavite peeps leaned on to drinking the Jose Cuervo and bought another bottle of brandy. Most of us were content to rest on the beach and take pictures. This was the peaceful time during our trip. Around noon we proceeded to Borawan.




Just chillin' it out in Dampalitan

Borawan is near from Dampalitan so again the trip was not "butt-cracking". We saw the cavite peeps suiting up to jump off their banca far from Borawan shore. We eagerly looked as they jumped one-by-one. They had a great time from the look in their faces which were already red due to sun burn and alcohol hehehe. We now had a chance to swim. There was a big rock where we took turns jumping-off from it and plunging into the water. The pictures will reveal how much we enjoyed our time in Borawan. After an hour of staying there we decided to go back to camp. Most of us agreed to jump-off far from our campsite shore. It was a pleasant experience, feeling as we survived from a shipwreck.




The Cavite peeps jumped-off too far from the shore Laughing


We enjoyed jumping to the sea!!!

After experiencing a sudden build-up of wind and rain, around 3PM we bade goodbye to Mang Orong's place and went back to the small port. The PubTG peeps waited for a bus to take them to Grand Terminal. The PrivTG peeps went directly (except for me and my passengers as we needed to return the water gallons that we used). I lost my sense of direction going back to Grand Terminal as I took the road going to Lucena proper (heavy traffic and confusing streets), so we were the last to arrive in Grand Terminal. From there we parted ways. We look forward to another time that we can visit Padre Burgos again. Most of us were talking about a possible SMILE in the area, specifically in Mang Orong's place since there is a school there. We hope this will materialize.

Thanks to everyone who joined! Looking forward to another great weekend outing with you guys. Hopefully those who were unable to join can come next time. Till our next adventure! God bless!!!

For Photos click HERE.

SMB Ilocos Trip Twenty-Oh-Nine

User Rating: / 1

Admin Notes: Prettyinpink (real name Dorothy Agustin) is a senior member of SMB. She has led the group during our very successful Summer Outing 2009 in Anawangin and has joined almost all of the activities, treks and climbs since April 2008. This is her second writeup contribution and surely you will enjoy her stories. Keep 'em coming prettyinpink! Photographs by Jimmar Lagazo. God bless!

Day 1 -  April 29 ( Wednesday) 

               Lampas ng ala una ng madaling araw ay dumating kami ni Leo sa Robinson’s Pioneer.Nandoon na ang van, ang aming piloto na si Owin at sina Jim,Lala,Janice at Peps.Ako ay inihatid ni Leo (kasi hindi sya kasama huhuhu!). Dala-dala namin ang aking handa (birthday ko no!). Maya-maya ay dumating na din si Jhiengle na may ka-holding hands. Si Jomc. Confirmed! Sila na nga! Ngunit hindi rin kasama si Jomc. Hindi pala ako nag-iisa. Naalala ko tuloy ang sinabi ko kay Peps na ito ay “single’s outing”, nagkatotoo nga (karma!). Walang magsing-irog na kasama. Single lahat. Pati si Jim. Bihira itong mangyari. Ilang minuto din ay dumating na si Nhelle, syempre walang ka-holding hands. Picturan kahit hindi pa umaalis habang hinihintay si Vincent na ang sabi ay sandali na lamang at matatapos na sya. Ilang minuto pa ang lumipas, hindi kami makaalis dahil wala pang text si Vince. Tumawad ng tumawad ang mamang ito ng oras hanggang lumampas na ang alas dos ng umaga. Finally, mga 20mins after 2, tumulak na kami papuntang Cubao upang daanan si Vince. Doon sa Petron gas station sa Cubao naghihintay ang lalaking may magandang tinig (pogi din syempre naman). Matapos i-park ang kotse nya sa bahay ng kanyang pinsan binagtas na namin ang Edsa papuntang NLEX upang daanan naman si Mike sa Meycauayan Exit. Dahil medyo may katagalan kami mula nung tumawag sya, baka daw sa SLEX kami napunta! Eh di yun na nga (ika nga ni Odhie na hindi pa namin kasama), kumpleto na ang barkada byahe na! Madilim. Mabilis ang takbo ng aming sasakyan, nakatulog kami except kay Jim na navigator. Pagmulat ng aming mga eyes (hindi ito batibot) ay paputok na ang liwanag, mag-aala-sais na ng umaga. Alas syete ay huminto kami sa Caltex gas station sa isang bayan sa La Union (San Fernando?) upang mag-almusal. Inilabas na ang spaghetti at tinapay at juice (hehe ginawa na din naming canteen ang gas station). Kinantahan pa nga nila ako ng happy,happy,happy birthday!!! yipee 34 na pala ako! syet! but feeling 24. Pagkatapos ay nagsimula na uli kaming mag-byahe sa ilan pang bayan ng La Union hanggang marating namin ang arko ng “WELCOME ILOCOS SUR”. Dali-daling nagbabaan ang lahat upang magpa-picture. Sa wakas! after 34 years nakarating din ng Ilocos!!! (sabi naman ni Vince sya daw after 33yrs lang, good na nga eh humihirit pa). Nagsimula na kami sa unang bayan ng Ilocos Sur ang Tagudin. Ilang bayan pa ang aming nadaanan hanggang marating namin ang capital ng Ilocos Sur, ang Vigan City, UNESCO World Heritage Site. 

Ilocos Peeps in Baluarte. (from L-R): Peps, Lala, Janice, the Author, Vincent, Jhiengle, Nhelle and Mike

               Sa Caoayan, Vigan City ay naroon ang BALUARTE. Ito ay mini zoo na pag-aari ni Gov. Chavit Singson. Maganda at malawak ang lugar bagamat hindi na masyadong name-maintain, libre naman ang entrance. May mga tigre, parrot, monkeys, camel, snakes atbp. Napakainit! ngunit walang tigil ang aming pagpipicturan. Doon na din kami nananghalian, sa ilalim ng puno sa parking area,solve na! Menudo na niluto ng nanay ko at senor pedro’s chicken. Mabuti at nahikayat naming pumasok si Jim,nung una kasi ay ayaw nya. Sawa na siguro sa hayop si Jim.  

Roaming around the Colonial Houses

              Pagkatapos sa Baluarte ay tumungo na kami sa Plaza ng Vigan at tinunton ang Old Vigan Colonial Houses. Dati ay napanood ko lang ang lugar na ito sa pelikulang Panday, yung scene na may mga naglipanang mga multo, ngayon ay nakita ko na sya right before my eyes! Maganda, para kang bumabalik sa panahon ng Kastila. Ang mga bahay na gawa sa makakapal na bricks at nakapila side by side sa Calle Crisologo ay halos pare-parehas ang yari. Ito daw ay ipinatayo ng mga mayayamang Chinese traders nung araw. Ngayon ay ginawa na syang tindahan ng kung ano-anong Ilocano items, mga antique furnitures, pagkain, at kung anik-anik pa. Syempre hindi kumpleto kung hindi kami sasakay ng kalesa. Naalala ko ang unang sakay ko ng kalesa sa Obando Bulacan. Hindi upang mamasyal kundi dahil baha! Swimming galore si petra! Ngayon ay ipinasyal kami ng kalesa palibot sa plaza. Dinaanan ang mga ancestral house ng mga pamosong tao katulad ng mga Singson, Quirino, at mga museum na hindi na kami bumaba upang tingnan. Ayon din kay mamang kutsero ay patuloy din daw ang jueteng doon, dalawang beses ang bolahan sa isang araw. Nilibot kami sa buong Calle Crisologo hanggang sa labas na marami ng sasakyan. 50pesos ang bayad sa kalesa. Ngunit ang karanasan ay siguradong higit pa sa 50 pesos. 

St. Paul Cathedral, Vigan Ilocos Sur

               Ang Vigan Cathedral o St. Paul Cathedral ay itinayo noong 1790 – 1800 ng mga Agustino. Mahigit dalawang libong taon na ang nakakalipas. Napakagandang simbahan na may labindalawang altars. Ang bawat isa ay nag-alay ng sandaling panalangin.  


Peps and the author at the Arzobispado

              Sa kabilang dako naman ay pinuntahan namin ang Palacio de Arzobispado, ang official residence ng Archbishop of Nueva Segovia. Itinayo noong 1783 at sinasabing naging headquarters noon ni Gen. Emilio Aguinaldo. Ang palasyo ay may museo ngunit hindi na kami pumasok.  

Ilocos Norte at last!!!

              Sa katirikan pa din ng araw sa Vigan ay nilisan na namin ang lugar. Bumyahe na kami at dumaan sa marami pang bayan ng Ilocos Sur. Nang sapitin namin ang Sinait ay kakaibang excitement na naman ang naramdaman namin habang ako ay tumitingin sa dala kong mapa (yes,may dala akong mapa). Dahil ang Sinait ang huling bayan ng Sur, ibig sabihin Norte na ang kasunod. At ilang sandali pa ay eto na nga ang hinihintay naming lahat, “WELCOME PROVINCE OF ILOCOS NORTE” yahoo! Babaan na naman at picturan syempre. Badoc ang unang bayan na aming dinaanan sa Norte. Ilang bayan pa at narating namin ang San Nicolas bago mag alas singko ng hapon at bumili ng bagnet (parang lechon kawali ng mga Ilocano), prutas at ang itlog ng langgam (buos sabi ni Jim at Lala) na binili ni Vince (eeewww hahaha!). Bago mag ala sais ng gabi ay narating na namin ang Susugaen, Pasuquin, ang bayan ni Jim. Lumampas pa nga kami ng konti sa bahay ng pinsan nya, at nung makapag-park na ang aming sasakyan sa garahe, sumalubong sa amin ang napakalakas na hangin! Malamig ang simoy ng hangin. Ang likod bahay pala ay malapit sa dagat. Lumabas ang auntie ni Jim (na hindi nya akalaing narito pala sa Pinas!) Maya-maya pa ay lumabas na din si kuya Benjie, pinsan ni Jim. Winelcome kaming lahat. Napaka-warm ng pagtanggap nila sa amin. Inayos namin ang aming mga gamit at pagkatapos ay nagluto na sina Lala ng aming hapunan ang bagnet na masarap pala at ang itlog  ni Vince este itlog pala ng langgam na binili nya. Busog at masaya ang hapunan, walang tigil pa din ang aming tawanan at kasiyahan. Pinasaya kami ni Mike ng pag-gigitara nya (take note hindi naman sya marunong) panay lang ang pitik sa kwerdas eh hahaha! Nang ready ang lahat para matulog,binigyan kaming mga girls ni auntie ng malambot na mahihigaan, gayon din si Peps at Mike. Si Vince at Jim ay nag-tent sa labas.

               Iyon ang aming unang araw!!!

Day 2 - April 30 (Thursday)                

               Maagang gumising ang lahat. Isa-isang nag-cr at sabay-sabay kaming nag-almusal. Nag-blower pa nga ko ng buhok ko. Akala ko’y hindi naman mahangin sa labas. Hindi ko makakalimutan ang polong suot ni Vince, mayor na mayor ang arrive san ka pa! Mayor Atienza!!! Hahaha floral kasi. (peace sir).Ready na ang lahat. Nag-paalam kami kay Auntie at Kuya Benjie. Sa Sabado na ulit ang balik namin. Papunta kami sa Burgos, ang kasunod na bayan ng Pasuquin. Medyo malayo ang byahe. Nagbukas kami ng bintana upang makita ang mga nadadaanang maganda sa paningin at maka-singhot na din ng sariwang hangin na wala sa Manila.  

               Tuwang-tuwa ang lahat ng makita namin ang sign papuntang “Cape Bojeador” lighthouse. Kahit mainit excited ang lahat umakyat sa lighthouse. Lumang luma na ang building. At bago pumasok sa loob ay kita mo na ang napakagandang view ng South China Sea. Meron caretaker. Konti lang ang allowed umakyat,hindi pwedeng sabay-sabay dahil maliit lang daw ang lense room. Sa stairs palang picturan na. Mukha ding antique ang spiral staircase na aming inakyat at nakakatakot. And when we finally reached the top – yung lense room na tinatawag, wowowee talaga ang aming nakita!!! Naikukumpara sa lighthouse sa Capones. Magkaiba sila ng ganda. Syempre naman ito ang pinakamataas na lighthouse in the Philippines. Over 100 years old na ang lighthouse na ito and still active at nagga-guide sa mga ships to get away from the rocky coasts of the town. Ang lenses daw nito ay bago at patuloy na pinapatakbo ng solar panels. Napakainit at napakalakas din ng hangin. Sayang blower ko pambihira!!! At dahil hindi rin pwedeng magtagal, pagkatapos ng picturan ay bumaba na din kami. Tumambay din muna sa baba at kumain ng mangga (sharap) at bumili ng maiinom. Sa baba, ay hindi rin matatawaran ang napakagandang view ng dagat.

               Sa di naman masyadong kalayuan ay narating namin ang KAPURPURAWAN rock formation. ”Puraw” means white (puti), sa Ilocano (korek ba Jim?). Don siguro nakuha ang pangalang Kapurpurawan. Medyo may trek ng konti pero mahusay ang sasakyan namin at nakarating kami hanggang sa pwede ang sasakyan. Grabe! napakaganda ng lugar na ito! Hindi namin akalain na ganito kaganda. Parang nasa ibang part ka na ng mundo. Isang malaking batong puti na parang nag-korteng space ship na hinahampasan ng mga gigantic waves. Sobrang napakaganda! Hindi ko maikukumpara sa ibang lugar na narating ko. At ang hangin, hangin kung hangin! Kelangan tumawid sa ilog na hindi naman malalim para makarating dun sa white rock formation. Kahit delikado at nakakatakot, isa isa kaming umakyat at ninamnam ang pakiramdam ng nasa tuktok ng bato na yon  at nagpalitrato. Wala yata akong kuha na kita ang mukha. Laging sadako ang kuha ko hahaha! Maganda sa tuktok. Nakakatakot pero napakaganda ng karagatan. Kitang-kita ang malalaking alon. Habang bumababa kami ni Nhelle, ay isang malaking alon ang muling humampas sa bato at kasama kami sa nahampas hahaha! Basang-basa ang lahat sa amin ni Nhelle. Pati panty liner ko wet wet wet!!! Syempre pa hagakpak ang tawanan. Waaahhh basang-basa talaga kami! Gayunman, sige pa rin ang pagpapa-picture kahit basa na. Kami ay nagbihis na lang sa loob ng van. Maginaw din kaya. Umihi pa nga kami ni Lala sa likod ng maliit na bato sa gilid ng van, sasabog na ang bahay-ihi ko eh. Bahala na kung may dumating, magtatakip nalang kami ng mukha hahaha! 

               Masayang-masaya kaming sumakay sa van. Grabe talaga ang ganda ng kapurpurawan. Our next destination, Bangui. Sa internet ko lang nakita ang Bangui Wind Mills. Hindi ko alam ang tunay na itsura nya kung makikita ng malapitan. At pagdating namin sa lugar, isang nakamamanghang bagay na naman ang bumulaga sa aming mga mata. Ang mga naglalakihang windmills! Isama mo pa ang dagat na napakaganda din kung saan itinayo sa shore ang twenty wind turbines na nakahilera 326meters apart, may taas (from ground level to the part holding the blades) na 70 meters high (that’s roughly 23 storey building) .Each blade is 41meters long. Ang wind farm o wind mills na ito ay ginawa ng Northwind Power Development Corporation para daw mabawasan ang harmful greenhouse gases (GHGs) na nagdudulot ng global warming. Nakakatulong pala talaga. Kahit oras na ng kainan, hindi namin maramdaman ang gutom sa ganda ng wind farm na ito. Masakit man sa balat ang mga buhanging sumasama sa hangin. Maraming litrato, solo at grupo. 

               Pagkatapos ay muli na namang naghiyawan ang lahat ng makita ang arko ng “PAGUDPUD”. Muling nagbabaan ang lahat upang magpakuha ng litrato malapit sa arko. Kahit may sasakyang dumadaan hala picturan pa rin! Mag-aalas dos ng hapon ng marating namin ang Saud Beach Resort. Hindi man ito yung first class resort, aba, parehas na dagat din naman ang liliguan. Pwede pang magtent. Tanaw din mula dito ang napakagandang windmills. Late lunch kami ngunit busog pa din ang aming mga mata sa magagandang lugar na aming napuntahan. Dinalhan kami ng pagkain ng mga pinsan ni Jim, (uy Lala kamukha ni ER Ejercito yung naka-red hmmm) kasama na din ang auntie nya. Maraming pagkain. Wala kaming masabi, kumpleto pati sa gamit. Pinggan, kutsara tinidor, baso, kaldero, name it! Grabe ang pag-asikaso nila sa amin. Nakakatuwa. Salamat talaga sa kanila. Parang solo namin ang resort. Wala akong makitang ibang tao na nag-ooccupy ng ibang huts. At kahit magpalipat-lipat kami ng cottage ay ok lang. May cr din naman. Pagkakain ay syempre, pahinga naman. Naupo ang lahat at nagkwentuhan. Saksi ang puno ng buko sa kwentuhan namin ni Jhiengle (ay kilig to the bones!). At maya-maya pa, ay isa-isa ng nagsipagtulog ang bawat isa. Kanya-kanyang pwesto. At ng magising, kwentuhan na naman at tawanan. Nagbihis na kami ng panligo nung bandang alas kuwatro na ng hapon. Pero hindi muna pala maliligo. Maglalaro muna ng volleyball. Magkakampi sina Mike, Nhelle at Lala. Kaming dalawa lang ni Jim. Si Jhiengle,Janice at Peps ay nanonood lang at nagpicturan ng walang humpay. Dinadaya kami ni Mike hahaha! Pero nananalo kami ni Jim kahit dalawa lang kami. At sa third set ay sumali na si Vince sa team namin. Lalo kaming nanalo kahit kami ay nadadaya pa din hahahaha!  Napakasaya ng aming laro! Umaatikabong tawanan sa tuwing hindi matamaan ang bola at kung matamaan man ay sa dagat naman ang punta! Magaling si Lala kahit laging nadadapa. Pagkatapos ng volleyball ay touch ball naman ang laro. Boys vs. Girls. Ayun, eh di napagod kami at pinagpawisan katatakbo, katitili at katatawa pag matatamaan ng bola. Napakasaya talaga! Panalong-panalo ang pagdadala ni Lala ng bola. Naligo din kami bandang hapon pa at ganon pa din ang nangyari walang humpay na tawanan sa dagat. Ang sarap maligo, malinis ang tubig. Medyo malamig na. Pagkagat ng vampira este ng dilim ay umahon na kami at nag-shower na. Ginawa naming tiangge ang cr ng mga babae hahaha! Wala kasing masampayan ng undies eh, kakahiya naman kung sa kubo baka masungkit pa colorful pa naman (from greenhills) hahaha! Masarap na naman ang hapunan. Courtesy of Jim’s relatives again. Kambing, gulay, prutas, atbp. Masarap talaga ang lutong Ilocano, ibang-iba. Bagamat hindi ako nakain ng kambing ay alam kong nasarapan ang aking mga kasama. Pati nga si Nhelle nasarapan eh. Hindi pala nya alam na kambing ang kinain nya hahahaha! Syempre matapos ang lafangan ay nagsimula na ang socials (ang inuman ay nagsimula na bago pa maghapunan). Sa kubo ito naganap. Sa simula ay kantahan lang kaya masaya..masaya si Mike. Maya-maya ay kwentuhan na ng nakakatakot. T2! Termenetor 2 sabi ni Vince. Mga engkanto at mga multo. Naykupu! Okatokat!. Lalo na ang kwento ni Lala. Hindi ako makaihi. Wala rin gusto umihi. Sa labis na takot ko ay napainom ako ng fundador na kahit sobrang pait at gumuguhit sa aking lalamunan ay tiniis ko, para makatulog ng mahimbing. Si Jim naman ay nag-gigitara lang, lasing na ata at medyo makulit na din hehe. Nang matapos ay nagsipasok na kaming girls sa tent. Ang boys ay naglagay lang ng tarp at sleeping bag ayos na. Akalain mong nagkasya kaming tatlo nila Jhiengle at Nhelle sa tent ni Vince na single lang pala?! Dahil sa takot hahaha! Malamig at mahangin ang gabi. Buti naman at wala kaming naramdamang kakaiba kaya nakatulog naman.

Saud Beach

               Iyon ang aming ikalawang araw!!!

 Day 3 - May 1 (Friday)                

                6am break camp kami. Nagligpit lang ng mga gamit at ready ng mag-good bye sa Saud Beach Resort. Matapos ang picturan ay nilisan na namin ang lugar. Makakasama namin ang mga pinsan ni Jim hanggang kinabukasan. Excited na rin kami pagkat si Odhie ay pakalat-kalat na sa Centro. Akalain mong muntik pang mapunta sa Biduang Cagayan si Ma’am hahaha! Sandali lang at nakarating na kami sa Centro kung saan si Odhie ay naghihintay sa waiting shed kasama ang Toda boys! Yez parang muse si Odhie sa piling nila hahaha! Masayang-masaya kami at finally ay kasama na namin si Odhie. Syempre inasahan nya na ang matitinding pang-iinggit naming lahat sa dalawang araw na hindi sya kasama. Gayunman, marami pa ding pupuntahan kaya hindi naman sya ganong nahuli sa lahat. Idinaan muna si Odhie sa viewdeck upang makapagpapic sa Bangui Windmills. Kahit background lang ayos na. Kasama ang Abet boys, nag-almusal muna kami sa isang tapsihan ng longganisa, itlog at tuyo. Tipid lang sa kanin ha. Hay, ang sarap ng almusal. Ang sarap magkape. Pagkatapos ng agahan ay dumaan kami sa bahay nila James Talong (pinsan ni Jim). Bumati kay Auntie at nagtungo na hacienda Malapit and Lagazo (bongga di ba?). Maganda ang hacienda, inilibot kami ng tingin ni Abet. Green na green ang paligid. Parang scene sa Lord of the Rings.

Enjoying our time in our ancestral lands

Inside the first room of Nabca Cave

                  Hindi kumpleto ang saya kung walang trek ang smb. Pagkatapos magregister ay nagsimula ng maglakad ang lahat papunta sa Nabca Bat Cave. Though hindi ako matuwain sa mga kuweba eh curious ako sa kuwebang ito kung bakit maraming nagpupunta. Mainit pero hindi naman matarik ang paakyat, yakang-yaka nga ni Odhie eh. Halos 1hr daw itong trek para sa iba, ngunit sa aming mga adik sa bundok ay kalahating oras lamang namin ito tinira. Masaya ang trek kahit mainint walang dull moment ika nga dahil sa pagpapatawa ng mga pinsan ni Jim. Ok naman ang trail madali lang talaga. Hindi namin maintindihan kung bakit naligaw sila JamesTalong hahaha, na-engkanto ata!!!  Nung marating namin ang entrance eh nakakatakot nga talaga, ok na sana magpapic sa labas pero pumasok na din ako at sumunod sa kanila. Si Lala at Vince ay nagpaiwan na sa labas (mas takot sila hahaha!). Ang dilim sa loob promise! (may kuweba bang maliwanag?) wala pa naman kaming dalang headlamp or flashlight. Kahit takot ay sige ang picturan sa loob. Tawanan pa din kaya sa ingay ay nabulabog ang kampon ni batman biglang naglabasan ang mga paniki, at isang batalyon talaga sila! Waaahhh nakakatakot! Lalo kaming nagtilian at una-unahang lumabas hahaha! Hindi na kami tumuloy sa kaloob-looban dahil baka atakihin na kami. Paglabas ay nag-usap Ilocano ang mga magpi-pinsan. At may narinig kami na medyo mahalay sa aming pandinig. Ngunit ng ulitin at muli naming pakinggan ay iyon talaga yon, “bayag” daw???!!!! Hahaha! Isang malakas na tawanan ang umalingawngaw sa labas ng kweba! Bagamat narinig ko na ang salitang yan sa aking lolo (na Ilocano din) ay grabe din ang pagtawa ko kasabay nila. Sakit ng tyan namin katatawa. Tagal naman pala ang ibig sabihin. Pagbaba ay lalong mas mabilis at tawanan pa din ng tawanan tungkol sa “bayag”. Uhaw na uhaw kami pagbaba kaya pagdating sa tindahan ay agad kaming nag-inuman ng iced tea na baon namin (sosi naman). Pagkabayad sa reg fee (40each), ay muli na kaming bumyahe.

                  Hindi naman din kalayuan ang papuntang Patapat. Marahil nalilibang din kami sa aming nakikita sa paligid. Dagat, mga puno, bundok, at marami pang iba. Huminto kami sa isang lugar na may maliit na falls at grotto. Malamig pagbaba namin ng sasakyan. Ito pala ang Kalbario-Patapat National Park o Paraiso ni Anton kung tawagin din (ang alam ko lang ay paraiso ni efren). Syempre pa hindi namin ito pinalagpas ni Peps, pose na lang matic na kay Jim. Sa harap nito ay ang lumang Bagong Lipunan Lodge (parang ang gulo no, luma pero bago). Ito daw ay resthouse ni Macoy noong araw. Napakaganda ng lokasyon nito, dagat ang view at napakasarap ng simoy ng hangin. Yon nga lang mukha na syang hunted lodge ngayon. Sayang. Nagpicture nalang kaming mga girls dito kahit medyo umaambon habang si Vince ay patuloy na nakahilata sa tindahan ni Aling Nena (parang close naki-higa na agad hahaha!).

Team at Patapat Viaduct

                 Ilang sandali lang mula sa Kalbario-Patapat National Park ay huminto kami sa Patapat Viaduct, a long and winding bridge. Around 1.2 kilometers long, ito daw ang “French Riviera of the North”. Nagdudugtong sa barangay Balaoi at Pancian. Maganda ang pagkakagawa ng bridge na ito, isama mo pa ang napakagandang view ng dagat habang ikaw ay dumaraan dito at halos shore na ng dagat ang ilalim nito at gilid naman ng bundok ang kabilang side o ang paaan ng north cordillera mountain ranges, superb talaga! Dito ay binansagan kaming “goons” ni Abet. Boys and goons daw imbes na boys and girls hahaha! (loko yun ah!)

                 Masaya si Odhie kahit kaunti pa lang ang napupuntahan namin. Lalo na siguro kung nakasama sya mula sa simula. At muli na namang na-excite ang lahat dahil papunta na kami sa Blue Lagoon, medyo malapit lang ito from Saud Beach. Medyo rough lang ang road (you know hahaha!) Tinatawag din itong Malingay Cove ng mga local. Itong hidden bay na ito na part ng Maira-ira point ay ang pinakadulo nang bahagi ng Ilocos Norte na nakikita ko sa mapa. Maraming positive feedback sa Blue Lagoon. True enough, ng kami ay makarating at daanan ang kahabaan nito, crystal blue water ang sumalubong sa aming mga mata at ang mapuputing buhangin nito. Walang gastos kung may tent ka at baong pagkain. Kaya lang mukha talagang malalim kahit sa bungad ka pa lang. Yun ang negative. Napakalayo kung sasadyain kaya’t bihira lang ang nakakarating dito. Hindi pa developed ang lugar. (pero ang Hannah’s resort ay maganda). Ayon kay Abet, gusto sana nilang maging Boracay of the north ang Blue Lagoon, isina-suggest nila sa Mayor na itulad sa bora sa Aklan ang pagtatayo ng mga resort, kaso iba ata ang gusto ni mayor kaya wala sa plano ang pagtatayo ng ibang resort doon, naging pang-masa, medyo wala sa ayos. Nevertheless, maganda pa din sya at kaaya-aya. At dahil umuulan hindi kami nakababa ng matagal at sandaling kumuha lang ng picture (at least may kuha).

Short hike to get closer to the Hermanos

                 Ang Dos Hermanos Island ay matatagpuan sa Sitio Malingay. Pwede itong marating ng bangka ilang minuto lang mula sa Banyaran. Kung hindi sana high tide ay pde naming marating ang isla na ito kaya kami ay nagkasya na lang sa pagtanaw at pagkuha ng litrato mula Banaran shore. Malinis din ang tubig dito, pino ang buhangin parang asukal, masarap sanang maligo kaso ay nagmamadali din para sa iba pang pupuntahan bukod sa umaambon na rin.

Going down Timmangtang Rock

                 Sa aming paglalakbay (Pagudpud pa din, malayong bahagi na siguro ng blue lagoon) ay isang kakaibang rock formation na naman ang aming nakita. Ang Timmangtang rock.  Located along the shore at partly by the sea, sa Sitio Gaoa, Balaoi. Bell-shaped ang batong ito at don kinuha ang pangalang timmantang. Maganda ang view sa itaas (yes umakyat kami-Jim,Mike,Peps@ako), asul pa din ang kulay ng dagat at tanaw ang buong Sitio Gaoa.

One of the most beautiful places we've visited. The author and Jimmar posing like models for a commercial :)

                Sa di kalayuan naman ay pinuntahan namin ni Jim at James (opo, tatlo lang kami,pagod na ang mga kasama) ang Bantay-Abot Caves, a mountain with a hole. Lumakad pa kami pababa upang marating ito. Ayon sa mga kwento, ito daw si Timmantang at Bantay-Abot ay magsing-irog (yes magsyota ba!) the former is the male, and the latter is the female. Nagkakagustuhan din pala ang mga bato. Lover’s rock din ito kung tawagin. Parang donut ang itsura ng Bantay-Abot, may butas sa gitna. Sumilip lang kami sa parang kweba. Katulad ng kapurpurawan, isa rin ito sa pinakamagandang tanawin na nakita ko. Ang sarap magrelax dito, uupo ka lang sa isang bato at titigan mo ang dagat at mga along humahampas sa mga bato pero hindi ka naman aabutin. (wag naman tatalon syempre). Singhutin din (parang rugby) ang simoy ng malinis na hanging-dagat. Tuwang-tuwa ako at halos mahulog at masakal ko na si Jim sa higpit ng yakap ko sa kanya sa labis na katuwaan! Syempre pa hindi kumpleto kung walang picturan. Salamat kay James at sinamahan kami.

                 Matapos ang pagbabato (parang addict hehe) ay bumalik na kami sa resort sa blue lagoon at naghanap ng makakainan. Ang daming serving ng kanin pero ang ulam ay hindi namin alam kung anong luto. Si Lala ang nagsilbing serbidora hahaha! Pwede daw bang i-table hahaha! (oo why not pero para kay Talong lang hehehe). Ang mga boys ok na sa papaitan, kami hindi namin makain yung baka, baka kasi hindi pa luto, baka lang naman. Gayunman, grasya pa din kaya sinubukan nalang namin ang isa pang ulam na may sauce. At binusog ang sarili sa coke! Eh di nakaraos din. Babush blue lagoon! 

The author posing while Vincent and Peps (far left) were testing the water

                Matapos ang mga batuhan at tubigan ay muli sa tubigan kami patungo, pero falls naman ito this time. Kabigan Falls sa barangay Balaoi. Trek uli papunta sa falls. May guide kami si Cielo, mabait sya. River crossing kaya exciting! Ay panay ang tili namin pag madudulas baka maanod!  Lapit lang naman. Parang ilang tumbling lang nasa falls ka na. Maganda ang falls parang Tudaya don sa Davao. More or less hundred feet siguro ang height ng falls. Mas ok nga ito at pwedeng-pwedeng maligo. Hindi sya malalim. Makakatapat ka mismo sa pinagbabagsakan ng tubig. Concaved basin ang falls na ito. Napakalamig ng tubig. Ang mga boys lang ang naligo at isang goon-si Janice. Ang galing ng mga boys mag-dive! Una pa ulo minsan. Nagkasya nalang kami sa panonood sa kanila at sa pagpansin sa outfit ng mga babae na hindi namin alam kung alam ba nila na falls ang pupuntahan nila. Parang sa party pupunta eh. (hmmm care?!) May isang oras din siguro kaming namalagi sa falls. Si Lala ay hindi na sumama dahil sa kanyang madugong nararanasan.

Golden Sunset at Sunset View Resort

                 Dumaan muna kami sa bahay nila Abet at pagkatapos ay dumerecho na sa Sunset View Resort. Pag-aari ito ng mga kamag-anak ni Jim. Part pa din ito ng Saud, Pagudpud. Mas malayo lang ng konti sa unang resort na pinuntahan namin ang Saud Beach Resort. Syempre maganda din sa resort na ito. Bagamat naunahan kami sa videoke (praktisado pa naman si Mike tsk tsk) eh marami pa namang pwedeng gawin. Muli kaming naglaro ng volleyball. Same team. Syempre panalo pa din kami nila Jim at Vince hahaha no match sila Mike! Dito din ay pinanood namin ang magandang pamamaalam ng araw. Ang gaganda ng mga kuha ni Jim dito kasi nag-focus talaga sya. Kita pa din sa resort na ito ang windmills. Kaso ay ga-kulangot na lang hahaha! Naglaway lang kami sa videoke, hindi kami nakahawak ng mic ni Mike. Ayokong palampasin ang gabi kung hindi ako makakaligo. Kaya kahit madilim na inaya ko din maligo si Janice at salamat kay Vince sinamahan kami. Masaya din ang kwentuhan kahit maraming kumakagat sa balat namin. Malamig ang tubig at malamig din ang hangin. Kami lang ang naliligo. Buti wala namang syokoy! Walang isang oras ay umahon na din kami. Nanginginig habang naglalakad papunta sa kubo. Pagkaligo sa shower room ay naghintay na kami sa kubo. Niluluto na ng mga pinsan ni Jim ang hapunan. Wala kaming masabi. Deluxe talaga ang serbisyo nila sa amin. Ang mga goons ay naglaro ng 123 pass at matinding ingay ang narinig mula sa kanila. Kinabog ang mga kumakanta sa videoke hahaha! Kami naman na mga bitter din ay sumasabay na lang sa kanta lalo’t wala naman sa tono minsan yung kumakanta (bitter talaga!). Sayang hindi ako nakasali sa laro ng mga goons kasi gutom na gutom na ako. Hindi tuloy ako nakasaksi sa mga rebelasyon nila (hmmm eksplosibong-eksplosibo!). May dinala ng ulam pero hindi pa kumpleto. Nagpaalam na ko kumain mauna sa kanila kasi tomguts na talaga me. Tinigasan ko na ang aking face kesa naman buong ako ang manigas! After that ay namasyal ako sa tabing dagat. Tahimik, sarap mag-emote. Kinakabahan lang ako baka may syokoy. Direcho na ko sa tent pagkatapos. Parang wala na sa mood makipag-usap. Tulog na lang. Saka kelangan mauna ko matulog kay Mike para di ko marinig ang himig ng hilik nya. Si Jim at Vince, Janice at Lala ay nagtent din. The others sa van natulog. Nang puntahan ko sila sa van ay grabe ang lakas ng hilik ni Peps at kahit alugin ang van ay hindi man lang nagising ang hitad! Ayos lang malamig naman ang gabi. Well, another day has gone.  

                Iyon ang aming ikatlong araw!!!

 Day 4 - May 2 (Saturday)

Jump shot before leaving Sunset View

                 Maaga na naman gumising ang lahat. Maganda din ang hello ng araw. Ipinaghanda muli kami ng almusal ng mga pinsan ni Jim, hay, mga hulog ng langit. Para na rin kaming nagcheck-in sa isang hotel. Instant ang pagkain! Hindi ko naman maintindihan kung bakit masakit ang tyan ko kaya hindi rin ako nakakain. Pero…binaon ko na lang ang hotdog at itlog. Nagbreak camp kami at inayos ang aming sarili. Nagpicturan, sumulyap sa buong paligid ng Sunset View resort. Nakakalungkot lisanin ang lugar na ito, nakakalungkot iwan ang Pagudpud pero handa na kaming umalis. Dumaan kami sa bahay nila James upang magpaalam at magpasalamat kila auntie, sa napakainit (as in hot na hot) na pagtanggap nila sa amin, sa grupo nila Abet at James sa pagsama sa amin sa pamamasyal (mga nagsilbing tour guide namin), sa pag-asikaso ng mga kailangan namin lalong lalo na sa pagkain at sa lahat. Ang masasabi ko lang ay deluxe ang service!

Paoay Church in it's original facade

                  Muli na kaming bumyahe papuntang Laoag City. Walang nakakaramdam ng pagod kahit pang-apat na araw na ng pamamasyal. Ang target namin ay ang Paoay Church. At ng kami ay makarating sa simbahan, anupa’t isang magandang tanawin na naman ang simbahang ito. Napakalawak ng harap. Ang arkitektura ay kombinasyon ng baroque at oriental. Gawa sa bricks at bato noon pang mga 1700’s. May bell tower (na ginamit daw noon ng mga katipuneros). Ang simbahan ay naka-survive na rin sa malakas na lindol noong 1900’s. Hindi ko ubos-maisip kung pano na-preserve ang simbahang ito lalo na ang altar, ang mga santo na daan taon na rin. Ang nakakalungkot, sabi ni Jim, ay binago na daw ang ibang bahagi ng simbahan. Sayang naman. Mas maganda daw ito noon, kesa ngayon. Nakakalungkot din na may mga tao na ginagawang katuwaan ang krus na nasa tapat ng simbahan, tsk tsk. Nag-alay ng panalangin ang bawat isa bago lisanin ang simbahan. Sa tapat ng simbahan ay may maliit na parang park at doon ay namahinga kami sandali habang nag-iisip ng makakainan. Nagpicturan din. Mukhang masarap sa Herencia Café. Pero maghihintay kami ng matagal kaya umalis na lang kami at naghanap ng iba (sayang, hindi namin natikman ang pinakbet pizza).

Batac Empanada. Their longganisa is also delicious!!!

                 Napunta kami sa Batac, ang bayan ni Macoy (mga adik siguro mga tao dito, laging naka-batac, malamang si Macoy adik din eh hahaha!). Sa Jollibee sana, pero hindi uli natuloy. Napunta kami sa lugar na maraming kainan, iba’t ibang carinderia pero halos parehas din ang mga tinda. Kakaiba ang empanada doon. Made to order. Kakaiba ang sangkap. Mukhang masarap lalo kung gutom! At hindi ko makakalimutan ang longganisa ng Batac, pinakamasarap na longganisang natikman ko! Napabili tuloy kami ni Vince, can’t wait baka makawala pa. Yon lang ang alaala ng Batac.

MikeA surveying the area of Currimao

                  Hindi rin namin pinalagpas ang Currimao. Isa ding bayan ito sa Norte. Magaganda din daw kasi ang mga beach dito. Isa lang ang aming pinuntahan, ang Subli-Subli beach resort. Kakaloka ang resort na ito, a morantic place for lovers na gustong magrelak ba, hahahaha!

The once majestic residence now a tourist spot. The Malacanang of the North.

The Author at Paoay Lake

                  Tinungo na namin ang Malacanang of the North at Paoay Lake. Medyo naligaw pa ng konti pero natunton din namin. Ito ang official residence ni Pres. Marcos noon sa Ilocos Norte. 20pesos ang entrance. Overlooking ang Paoay Lake dito. Hindi na naalagan ang munting palasyo na ito. Bukod pa sa talagang luma at marurumi na ang mga gamit, hindi na rin ito regular na nalilinis. Sayang din at marami pa naman ang nagpupunta. Napakaganda ng lokasyon, and I could imagine na talagang nag-buhay hari at reyna ang mga Marcoses dito. Bawat bahagi ng bahay ay pinuntahan namin at nagpalitrato at nagkwentuhan na din sa likod kung pano tumakas ang mga Marcoses noong 1986. Napakainit! Napakain tuloy kami ng ice cream na tinda ni Manong sa labas.

Enjoying our time at the Dunes

                  Pagkatapos ay sa Suba Sand Dunes naman kami nagpunta. Sino ba ang makakalimot sa duel ni Flavio at Lizardo sa Panday? Dito sa mga sand dunes ng Ilocos Norte iyon naganap. Parang disyerto nga napakainit! Pero maganda ang kulay tsokolateng mga pinong buhangin. Kahit mainit, sige pa rin ang picturan.

                  Sa wakas ay narating din namin ang Fort Ilocandia Resort. First class hotel ito sa Laoag City. Maganda syempre. Habang nililinlang este kinakausap ni Mike ang receptionist ay sinamantala naman namin ang pagkakataon para magpicturan sa ibat ibang bahagi ng hotel. Hindi na kami nagpunta sa beach nito. Pagod na ang lahat. Hindi na rin namin nais na maglibot at subukan ang night life sa Laoag. Pahinga nalang ang gusto ng bawat isa.

                  Muli ay dumaan kami ng San Nicolas market upang mamili ng pang-hapunan. Maraming pagkain kaming binili. Bumili na din ng bagnet, para pasalubong. Syempre last night na ito kaya mala-fiesta dapat ang kainan. Masarap ang soft biscocho ng Pasuquin bakery. Noon lang ako nakatikim ng ganon. Sayang at hindi na kami nakabili. Bago umuwi kila kuya Benjie ay dumaan muna kami sa lolo ni Jim, na may malubha ng karamdaman. Matanda na si lolo (lola daw sabi ni Lala). Nakakaiyak ang tagpo nilang mag-lolo, parang sa pelikula. Nakilala din namin ang ibang relatives ni Jim. Nakakalungkot man ay hindi rin kami nagtagal at pumunta na kami sa bahay nila kuya Benjie upang don na magpalipas ng gabi bago umuwi ng Maynila kinabukasan. Welcome pa din kami. Busy ang lahat sa pagluluto, paghihiwa, pag-iihaw, habang si Peps ay nagtatrabaho on line. Masaya at impit na tawanan ang naganap sa kusina. Ang pagmamadaling pagkuha ng toyo sa cabinet ni auntie (baka kasi magalit hehe). Ang pagpapak ko sa iniihaw ni Vince na liempo sa likod-bahay (tikim lang kaya). Napakasarap ng hapunan na ihihanda ng lahat. Maraming pagkain. Busog ang lahat. At dahil hindi tumulong sa pagluluto, naghugas naman ng napakaraming pinggan si Peps. Pero isang oras mahigit atang naghugas ang Pepito hahaha! (ayos lang yan bro). Pagkaligo ay nagsimula na rin ang socials, pag kasama talaga si Vince hindi pwedeng walang kampay hahaha! Napakasaya ng socials, walang patid pa rin ang tawanan at biruan at syempre ang mga revelations na tanging kami lang ang syang nakakaalam at makakaalam. Sabi ni auntie shhhhhh…..(ayan ang ingay kasi namin hihihi!). Ang pormal pa lang relasyon ay dapat naka-barong bwahahaha! Ang tanong, “handa ka na bang mamatay?!”, masyado daw morbid, sige nga palitan ang tanong. Ang ipinalit, “kung kukunin ka na ngayon takot ka ba?!” hahahahaha ganon din pala mga adik talaga! (si Mike yon!) Kidding aside, maganda ang sharing sa kung ano ang nagpabago sa buhay ng bawat isa (ganito nga ba?). At bago ko mahulog sa aking kinauupuan dahil sa lango na ko sa antok (at hindi sa alak), hindi ko na ata masyado naintindihan ang binahagi ng iba hehehe. Hanggang binuhat na ko ni Peps at inilipat sa upuang may sandalan bago pa daw ako mahulog. At nagtapos ang socials sa isa na namang malakas na tawanan!

                Iyon ang aming ikaapat na araw!!!

Day 5 - May 3  (Sunday)

                 Good talaga ang morning sa bawat isa sa amin. Lalo na kay Janice, nakaligo na at naka-almusal ang iba sya ay tulog pa hahaha! Buti at ginising sya ni Jimmar (mukhang malalim ang panaginip ni mam). Masarap at mainit-init pa ang pandesal na ipinabili ni auntie. Sarap ng kain namin ni Janice at ang tawa ko sa kwento nyang nagulat daw sya paggising nya wala na syang kasama. Umahon na kasi lahat sa higaan hahaha! Ang sarap magkape. Naubos ata namin ang palaman nila auntie. Nang maiayos ang mga sarili at gamit ay isa-isa ng ni-load sa van ang mga gamit. Handa na kaming umalis. Nakakalungkot mamaalam. Nagpasalamat kami ng labis kay auntie at kuya Benjie sa pag-ampon sa amin kahit kami ay magugulo. Matapos ang paalaman, tumulak na ang sasakyan palabas ng bahay at nagsimula na kaming magbyahe. Nakatulog kami lahat (pati ata si Owin nakatulog), dala na rin ng matinding pagod sa mga nakaraang araw. Hindi namin namalayan na masyadong mabilis ang byahe kung kaya’t ang balak namin na huminto sa Vigan para bumili ng pasalubong ay naging panaginip na lang (tutal tulog lahat eh hehe). Alat naman ni Odhie tsk tsk….. Mabuti at masarap naman ang aming tanghalian sa tapat ng dagat sa Narvacan, Ilocos Sur. Excited na rin kami sa balita kung nanalo ba si Pacquiao kay Hatton. Habang nasa byahe sa ilan pang bayan ng Sur, isa-isa kaming nakatanggap ng text na nanalo nga si Pacman! 2nd round lang bagsak si Hatton! Yahoo dami na namang datung ni Pacquiao! Sa Candon City, Ilocos Sur ay huminto kami upang bumili ng mapapasalubong. Daming chichacorn. Nakita pa namin ang ate ni Vince na galing din ng Pagudpud. Byahe uli. La Union na. Drive thru sa Mcdo (libre ni Vince) sharap ng sundae. Halo-halo naman sa Chowking sharap din (libre naman ni Lala). Don namin napanood ang laban ni Pacquiao. Lakas ng sigaw ni Mike (overjoyed?) hmmm idol nya kasi si Pacman. Isang stop pa sa isang shell gas station to refuel (at weewee na din).

                 Sabi nga ng aking mga kasama, ang pinakamasayang sandali ay naganap lahat sa byahe habang nasa van. Talagang walang patid ang tawanan, kantiyawan, kulitan, laitan, kantahan (kahit pauli-ulit) sa simula hanggang sa wakas ng byahe. Idlip ng konti, paggising ay banat na naman! Ang pagsabay sa mga kanta mapa-radyo man o cd ni Owin. Pag hindi na alam kung ano-ano na ang lyrics ni Mike hahaha! Ang ganda ng Di Bale Na Lang version ko di ba Jhiengle? Ang matinding reaksyon kapag mag-aamoy alcohol ang loob ng van (posibleng may explosion hahaha), ang mabagsik na cologne sabay bukas ng bintana ni Vince (wahahahahaha), ang pagkuha samin ni Jim ng litrato habang natutulog (mga nakanganga pa ata kami hahaha!), at sya din naman ay kinunan namin ng hindi nya alam hahaha! (peace sir.), ang namuong paghanga (uyyyyyyyy!) kay talong ng bagong miyembro ng madugong mountaineers (itago ko nalang sa namesung na Lalapot), si Janice na huwow, bumabanat na din (marunong na mang-asar si mam), ang mga panlalait ni Peps (happiness) sa amin kesyo mga “goons” daw talaga kami (langya oo! Hehe), ang pagpapasa-pasa (sharing) ng pagkain (pag masarap ay matagal bumalik sa may-ari, pag minalas-malas ay hindi na bumabalik hahaha!), ang pagmumura pala ay may oras 10am to 6pm lang (may ganon?!), at syempre ang dugtungan ng kwento tungkol sa buhay nila pepe, enteng at nene. (at odhie the piglet hehe, hindi ako nagsabi nito ah). 

               Hindi ko din malilimutan ang walang humpay na picturan (salamat sa may mga dalang cam, sorry po sira ang cam ko). Sa katagalan eh merong basta na lang ngingiti at po-pose, hindi na kailangang magsalita na gustong magpakuha, magugulat pa ang photographer, sino ito? Eh di si Mike. Hahahaha!!!

               Hindi ko kayang ilagay sa mga salita ang labis na kasiyahan ko sa trip na ito. One hell of a trip, really ika nga ni Nhelle. Kung meron ngang one heaven of a trip, shoot pa din ito. A once in a lifetime experience. Hindi na muulit ang lahat ng nangyari. Pwedeng balikan, same location pero for sure iba na ang magiging kwento at iba na rin ang characters. Through this, gusto kong pasalamatan ang bawat isa na nagbigay saya sa trip na ito. Ang pumuno at kumumpleto ay ang bawat isa na nag-open at nag-offer mismo ng sarili nya para sa grupo, para sa ikatatagumpay ng lakad na ito. Bonggang bongga talaga in the real sense of the word. Salamat kay Mike at Vince, ang kaututang pwet ko sa trip na ito dahil sila ang katabi ko (sa mga panalong kuha sakin Vince, selamat po!), kay Peps na laging inaalalayan ang ate Dorothy nya (payag na ko na ate), sa mga goons- yeh, you rock ladies!!! Dahil sa inyo, nawala ang lungkot ko sa hindi pagkakasama ni bebe ko sa trip na ito. At syempre kay Jim, (bukod sa mga kuha nya sa akin) sa pambihirang pagkakataon na ito na isama kami sa kanyang napakagandang kinalakihan na probinsya at ituring kami hindi lang bilang kaibigan kundi kapamilya.

                SALAMAT NGARUD!!! 

Hanggang sa muli…boys and goons!

For pictures, click HERE.

Georgian Bay: A Cruise to Remember

"Boarding the Island Queen V is just the start of it all. Once the ship moves, the fresh wind strikes your face and the view turns from great to awesome!"

I am very fortunate to be able to visit Georgian Bay (one of the six great lakes in Canada) and to see some of its 30,000 islands. I am very thankful that God gave me friends who love nature just like me. To Kuya Andrew and Ate Glo, many thanks for letting me experience this very memorable trip. 

The date was July 13, 2008. Kuya Andrew and Ate Glo invited me to a cruise outside of Toronto. I had no idea whatsoever of the things I will be able to see during this cruise. From Toronto, it was almost a 3-hour drive to Parry Sound which is located in the outskirts of Ontario Canada. The road-trip was great and there were a lot of beautiful scenery along the way. 

We arrived in Parry Sound just in time to board the 550-passenger Island Queen. To give you an idea of what Parry Sound is and what the cruise is all about, visit these sites:,

From the pier the ship followed a route that took us to see several of the 30,000 islands within Georgia Bay. The cruise was great and coupled with great weather we enjoyed the awesome view. The great scenery will tempt you to take a lot of pictures!!! The three-hour afternoon wilderness cruise brought us through the secluded waterways of Georgian Bay's outer islands. The remoteness of the outer islands has left them largely immune to the encroachments of man and their unbelievable beauty and uniqueness has earned them World Biosphere Reserve Status from the United Nations.*** 

Below are pictures taken during the cruise. Yours truly cannot describe the sights and sceneries in his own words. So let the pictures do the talking. Enjoy!


Entering Parry Sound

Entering Parry Sound

The Queen waiting to be boarded

The Queen ready to be boarded

Kuya Andrew, Ate Glo and the kids ready to board the Queen

Kuya Andrew, Ate Glo and the kids ready to board the Queen

Ready to Cruise!!!

Ready to Cruise!!!

The lovely couple who brought me to this cruise! Ate Glo and Kuya Andrew

The lovely couple who brought me to this cruise! Ate Glo and Kuya Andrew

Enjoying the cruise!

Enjoying the cruise! The kids (Aron and John-john) teasing each other

Seagull above us!

Seagull above us!

One of the picturesque channels

One of the picturesque channels

One of the several privately-owned islands

One of the several privately-owned islands

Here’s another one

Here’s another one. Very rich people can afford these islands Cool

A lake as big as a sea

A lake as big as a sea

 More pics are being uploaded. Check them out here! Videos to be uploaded soon!

*** From the Island Queen Cruise Pamphlet

Niagara Falls, up close and personal

"I always dreamt of reaching Niagara Falls and this dream came true. The magnificent view accompanied by new great friends made the experience worthwhile. This is one of the most awesome experiences I have ever had in my life."

Upon reaching Niagara Falls, you are greeted with the serene but majestic view of this wonder not to mention the chilling mist that touches your skin . You are tempted to take pictures again and again. As you walk closely towards the horse-shoe-like structure, you can hear the thundering sound of the waterfalls and chills build-up as the mist gets more and more stronger.

Hiagara Falls Horse Shoe

The mist going up then gets carried by the wind.

Up close, the falls is huge!!! Not the tallest falls I've seen (well I've seen taller water falls in Discovery Channel hahaha) but the width of this wonder is just awesome!!! Again, you will be tempted to take lots and lots of pictures.

Sir Temy and me

Sir Temy, the guy who graciously brought me to Niagara Falls. Thanks sir!!!

The family

Sir Temy's wife Ma'am Grace and their only daughter Jaeva.

After taking pictures you will now decide what to take. Will you ride the "Maid of the Mist" or take the "Journey behind the Falls"? We took the latter (because there were many people lined-up in the maid) and bought our tickets then down we went to the tunnel leading to the portals and the viewing deck.

Lady of the Mist

The Maid of the Mist. Always full of people. Better take the Journey instead.


The tunnel to the viewing portals.

Journey signage

Falls view

Ma'am Grace and Jaeva havin' a chillin' great time at the view deck.

Up close

The waterfall, up close and personal.

After that awesome experience we had, we proceeded to walk around town and visit some of the popular places like the Hershey Store, etc. We also went to Niagara by the Lake. For more pictures you can view them here and here.

To Sir Temy, Ma'am Grace and Jaeva, thanks a lot for bringing me to Niagara and showing me around the place. It was really great spending time with you guys! Hopefully we will visit another place together again sometime. God bless!

"Great is the Glory of our Lord! His creations are a testimony of how much He loves us. It's now up to us to take care of the creations He has given us!" 

More Articles...